บทที่ 1 กำเนิด (Llevado)

ในอดีตกาลยามสงคราม พิภพ สวรรค์ ดาร์คโซน ด้วยคำภาวนาของพระผู้สร้างได้ก่อกำเนิด ผู้ปกป้องโลก ขึ้นมา ไม่มีบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรว่า ผู้ปกป้องโลกที่ถือกำเนิดขึ้นมานั้นมีลักษณะอย่างไร บ้างก็ว่าเป็นชายฉกรรจ์ร่างกายบึกบึน ตัวใหญ่ราว 10เมตรได้ บ้างก็ว่า เป็นเทพที่มีปีกสีขาว บางตำนานก็กล่าวว่าเป็นจิตวิญญาณของพิภพไม่มีรูปร่างแน่นอน....แต่ไม่มีใครเลยที่ได้พบเห็นผู้ปกป้องโลกคนนั้นอย่างแท้จริง...

"ข้าขอวิงวอนว่า ยามที่พิภพใกล้ดับสูญ ผู้ปกป้องคนนั้นจักกำเนิดลงมาช่วยเหลือพิภพอีกครา ปัดเป่าภัยร้ายให้หมดสิ้นไป ให้พิภพแห่งนี้แต่ความสงบสุขด้วยเทอญ"

จากบทหนึ่งในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์

ปี Aslon ที่ 5001

พิภพถูกดาร์คโซนเข้าแทรกแซง ธรรมชาติเริ่มปั่นป่วน ท้องฟ้ามืดมิดเข้าครอบคลุมอาณาจักรต่างๆ ผู้คนระส่ำระส่ายฤาความสงบสุขในพิภพนี้กำลังจะหายไป...

ทวีปIGEAN หมู่บ้านเกรน่า

หมู่บ้านเกรน่า เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ทางตอนเหนือของทวีป IGEAN ประชากรในหมู่บ้านนี้มีไม่ถึงร้อยคน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมยังชีพ บางครั้งก็มีการออกทะเล หรือการหาของป่า ไม่มีการคบค้าสมาคมกับหมู่บ้านหรือ อาณาจักรใดๆ ท่ามกลางความสงบสุขเล็กๆนี้ กำลังจะถูกทำลายไป....เหมือนกับสีของท้องฟ้ายามเย้น ที่ดวงอาทิตย์กะลังจะลับลงไป มีเพียงความมืดของรัตติกาลที่กำลังเข้ามาแทนที่

"คุณแม่ค่ะๆ หนูกับมิลี่ไปเจอสตรอเบอรี่กลางป่าเยอะแยะเลยค่ะ คุณแม่ทำแยมสตรอเบอรี่ให้ทีนะค่ะ"

"ได้ซิจ้ะ รอแม่เก็บผ้าพวกนี้เสร็จ แล้วเรามาทำแยมกันนะ ระหว่างนี้เรากับมิลี่ก็ไปล้างสตรอเบอรี่พวกนั้นก่อนนะ" พูดเสร็จคุณแม่ก็หอบเสื้อผ้าที่แห้งและเดินเข้าบ้านไป

ระหว่างที่คุณแม่กำลังเก็บเสื้อผ้าเข้ากล่องก็พลันได้ยินเสียงกรีดร้องของลูกตน จึงทิ้งผ้าในมือแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าบ้าน

เบื้องหน้าของหล่อนคือฝูงสัตว์ประหลาดร้ายจากรัตติกาลที่คร่าชีวิตลูกน้อยของเธอไป และมันกำลังกัดกินศพอย่างน่าสะอิดสะเอียน...

"ไม่น๊า~~~~~~~~~~~~~~~~~~" ทันใดนั้นมีตัวหนึ่งเหลือบมองมาทางเธอ และกำลังจะวิ่งมาหา เธอได้แต่กรีดร้อง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ก็มีชาวบ้านคนอื่นมาช่วยไว้ทัน และให้เธอไปซ่อนตัวเสีย เธอได้แต่วิ่ง วิ่ง วิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย ด้วยความเศร้าโศกเสียใจจากการสูญเสียลูก ความกลัวในสัตว์ประหลาดร้าย อารมณ์เหล่านี้ผสมกัน เธอได้แต่วิ่ง จนไปถึงสถานที่แห่งหนึ่ง....."โบราณสถานแห่งเทวฑูต"

เธอหมดแรงนั่งลง ได้แต่กรีดร้อง และร่ำไห้ ด้วยความเสียใจจากการสูญเสียลูกของเธอ สิ่งมีค่าที่สุด ที่ไม่สามารถนำกลับมาได้อีกแล้ว.......จากนั้นเธอก็สลบไป

เมื่อลืมตาขึ้นมา หญิงสาวก็ตื่นตระหนกกับสิ่งรอบๆตัวที่ไม่คุ้นเคย เธอค่อยๆลุกขึ้น และเดินเข้าไปในโบราณสถานนั้น

ที่สุดทาง เบื้องหน้าของเธอ เป็นโถงใหญ่ ที่ดูเหมือนเคยเป็นสถานที่บูชาอะไรที่สำคัญซักอย่าง กลางโถงมีเตียงหินอยู่ และมีผลึกสีฟ้าให้แสงสว่างภายในห้อง เธอค่อยๆเดินเข้าไปสำรวจเตียงหิน เธอพบว่ามันมีอักษรถูกจารึกไว้ว่า "Ye será dios"

เธอค่อยๆสะกดมันทีละคำ " เ ...เย...เซเร่.....ดิ....ออส?" ทันใดนั้น ผลึกสีฟ้าก็เปล่งแสงสว่างจ้าราวกับเป็นยามกลางวัน เกิดแผ่นดินไหวขึ้น เธอตกใจลงไปนั่งกับพื้น พร้อมทำท่าสวดภาวนาเพื่อให้ตนปลอดภัย ครั้นแผ่นดินไหวสงบลง เธอค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบว่า เบื้องหน้าของเธอ มีหญิงสาวผู้นึงลอยอยู่ หล่อนมีผมที่ยาวสีดำ ใส่ชุดแปลกๆที่เธอไม่เคยเห้นมาก่อน รอบตัวเธอมีแสงสีฟ้าห่อหุ้มอยู่

เธอตกใจกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าจึงถีบตัวไปด้านหลัง "เธอ.....เธอเป็นใครน่ะ!!!!"

ทันใดนั้น หญิงสาวคนนั้นก็ได้ลืมตาขึ้น แสงสีฟ้ารอบๆตัวเธอ ค่อยๆหายไป เธอค่อยๆลอยลงมายืนที่พื้น มองมาที่หญิงสาวที่กำลังมีท่าทางตกใจกลัวเบื้องหน้าเธอ....

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม หญิงชาวบ้านได้เดินออกมาจากโบราณสถานพร้อมกับหญิงสาวที่บอกแค่ชื่อของตนว่า "ยูเรน่า" ระหว่างทางที่เดิน หญิงชาวบ้านได้เล่าเรื่องราวต่างๆที่เธอได้เผชิญมา พอกล่าวถึงตอนที่เสียลูกสาวตนไป เธอก็ร้องไห้ขึ้นมา...ยูเรน่าได้หยุดเดิน และกลับหลังหันมามองที่ตัวหญิงชาวบ้าน จากนั้นเธอก็เช็ดน้ำตาให้ พร้อมกล่าวว่า " ข้าจะช่วยท่านเอง..." หญิงชาวบ้านมองมาที่หล่อน พยักหน้าเบาๆ เอ่ยมาแค่คำเดียว "ขอบคุณ...."

เมื่อมาถึงหมู่บ้านเกรน่า สภาพหมู่บ้านที่นี่แทบไม่ต่างไปจากขุมนรก มีแต่ซากศพ เพลิงไหม้หมู่บ้าน และเหล่าสัตว์ประหลาดกำลังกัดกินศพ...

เพียงแค่เสี้ยววินาที จากสายตาของหญิงชาวบ้าน เธอมองเห็นแค่ลำแสงสีขาวเกิดขึ้นบริเวณนี้ จากนั้นสัตว์ประหลาดร้ายทั้งหมดก็หายไป.....

รุ่งเช้า ตะวันเริ่มส่องแสง หญิงชาวบ้านได้ทำศพให้ทุกคนในหมู่บ้าน มียูเรน่าคอยช่วยเหลือ ซึ่งยูเรน่าก็ได้กล่าวบทสวดส่งวิญญาณ เพื่อชำระล้างวิญญาณเหล่านั้น ไม่ให้ยึดติดบนโลกและกลายเป็นวิญญาณอาฆาต ที่หลุมสุดท้าย หญิงชาวบ้านได้ทำป้ายปัก บนป้ายนั้นเขียนว่า "เซร่า"

"นี่เป็นหลุมของลูกสาวข้าเอง แกอายุเพียง7ขวบ สดใส ร่าเริงยิ่งกว่าเด็กคนไหนๆ" ครั้นนางพูดเสร็จ นางก็เช็ดน้ำตาตน

"ข้าคิดว่า ท่านควรจะเดินทางไปยังอาณาจักรใกล้ๆนี้ ถึงจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป ท่านก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป...."ยูเรน่ากล่าวกับหญิงสาวชาวบ้าน ด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ ถึงแม้น้ำเสียงเธอจะสั่นเครือเล็กน้อย...

"ข้าก็คิดเช่นนั้นแหละ ข้าเองก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว ข้าคงเดินทางไปอาณาจักรเซเรสซ่าที่อยู่ใกล้ๆนี้ ท่านล่ะจะไปกับข้าไหม?" หญิงชาวบ้านกล่าวกับยูเรน่า ด้วยน้ำเสียงที่กระฉับกระเฉง เธอพยายามที่จะทำตัวเข้มแข็ง...

"ไม่ล่ะข้ามีจุดหมายของข้าแล้ว ขอให้ท่านเดินทางโดยปลอดภัย..."

กล่าวจบ หญิงชาวบ้านก็ได้นำสัมภาระ เป็นกระเป๋าเก่าๆหนึ่งใบ และเริ่มออกเดินทางไป...

"รอซักครู่!!! ข้ายังไม่ทราบชื่อท่านเลย" ยูเรน่ากล่าวขึ้นมา

"ข้าชื่อว่า ซาร่า เมื่อใดก็ตามที่ท่านมาอาณาจักรเซเรสซ่ากรุณามาพบข้าด้วย ข้าจะตอบแทนท่านแน่ๆ" หญิงชาวบ้านตอบกลับจากนั้นเธอก็ออกเดินทางไป มียูเรน่ายืนยิ้มส่งเบื้องหลัง.....

วันต่อมา ระหว่างที่ยูเรน่าเดินทางผ่านป่า เธอเห็นเหล่านกกาฝูงหนึ่งกำลังรุมอะไรบางอย่างอยู่ เธอเข้าไปดู มันเป็นศพของซาร่า ที่โดนโจรป่าดักทำร้าย ซ้ำมันยังข่มขืนและฆ่าเธอ พร้อมกับนำกระเป๋าเธอไป นัยตาซาร่าเปิดอยู่ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล แสดงให้เห็นว่าเธอพยายามต่อสู้กับพวกโจรป่ายูเรน่าค่อยๆก้มลงนั่งคุกเข่าข้างๆศพซาร่าและเลื่อนมือไปปิดตาของเธอ จากนั้นยูเรน่าก็ร้องไห้

" ฉันออกเดินทางผ่านห้วงเวลา 5000ปี สิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่มีสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย.......นั่นก็คือมนุษย์......ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย..."

จบบทที่ 1

อ่า ในที่สุดฟิคยูเรน่าตอนแรกก็เสร็จแล้วนะค่ะ เหมือนเดิมค่ะ อ่านแล้วติชมกันได้

บรรยากาศในตอนแรกอาจจะดาวน์ไปซักหน่อยนะค่ะ แต่ไม่ใช่ทั้งเรื่องแน่ค่ะ ยินดีรับคำวิจารณ์นะค่ะ

อ้อ แระก็เหมือนเดิมค่ะ อันนี้เป็นอันที่แต่งขึ้นมาใหม่เลย เพราะบรู้ฟเดิมหายไป เนื้อหาอาจจะต่างไปจากบรู้ฟเดิมบ้าง แต่เนื้อเรื่องหลักๆยังอยู่นะค่ะ