บทที่ 3 ผู้ใช้พลังวารี (usuario del agua)

ทวีป Igean คฤหาสน์เคียวเก็น

คฤหาสน์เคียวเก็น เป็นคฤหาสน์ที่มีชื่อเสียงเนื่องจากเคยเป็นที่พำนักของ"ผู้ใช้พลังแห่งสายน้ำ" ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ปกป้องโลกเมื่อครั้งยามสงครามพิภพ-ดาร์คโซนเมื่อ 5,000 ปีก่อน และในปัจจุบัน ที่แห่งนี้นับเป็น"คฤหาสน์แห่งสายน้ำ" ที่มีพื้นที่หลายร้อยไร่ เปรียบเสมือนอาณาจักรแห่งหนึ่ง เป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนที่อพยพมาจากที่ต่างๆ เนื่องจากที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์อันมาจากสายน้ำซึ่งว่ากันว่า สายน้ำที่นี่ไม่มีวันหมดสิ้นอันเนื่องมาจากพลังของ"ผู้สืบสายเลือดแห่งผู้ใช้วารี" ที่ดำรงฐานะเปรียบเสมือน"เทพเจ้า"ของคฤหาสน์แห่งสายน้ำที่นี้

ชายสูงวัยกำลังเดินอยู่บนระเบียงซึ่งเป็นทางไปสู่ห้องด้านในสุดของคฤหาสน์ ครั้นถึงหน้าห้อง ชายสูงวัยก็ยืนอยู่หน้าห้อง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

"ซาโยะ ได้เวลาแล้วนะ...."

"ทราบแล้วค่ะ" เสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้อง นางค่อยๆลุกขึ้นและเดินออกมาจากห้อง เมื่อเดินออกมาปรากฎร่างของสาวงามนางหนึ่งที่มีผิวขาว ผมยาวสีดำขลับ อายุประมาณ 17-18 ได้ สูงประมาณ 150 เศษๆ แววตาของนางนั้นกลมโต มีสีดำ แต่ภายในดวงตานั้นปราศจากแววตา....เธอพิการดวงตาแต่กำเนิด

"ซาโยะ...ได้เวลาเข้าพิธีแล้ว เจ้าอย่ามัวช้าอยู่เลย เดี๋ยวจะเลยฤกษ์ยามดีเสียก่อน"

"ทราบแล้วค่ะ...ขออภัยที่ให้ท่านลุงเป็นห่วง..."เมื่อกล่าวจบ ซาโยะก็เดินไปตามระเบียงสายยาวอย่างสงบ

ณโถงกลาง ซึ่งเป็นสถานที่เข้าเฝ้าของเหล่าขุนนางยามมีพิธีการต่างๆ

มีเสียงพูดคุยของผู้คนดังไปทั่ว เนื่องจากวันนี้ เป็นวันที่มีการทำ"พิธีสืบทอดสายเลือด" อันศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมาทุกยุคสมัย

"วันนี้ท่านซาโยะ จะเข้ารับพิธีแล้วล่ะ..." ขุนนางคนหนึ่งกล่าวกับกลุ่มขุนนาง

"ท่านซาโยะ บุตรีของท่านเจ้าเมืองคนก่อนน่ะรึ?"ขุนนางอีกคนหนึ่งได้ถามขึ้นมา

"ใช่ ท่านซาโยะ บุตรีเพียงคนเดียวของท่านเจ้าเมืองคนก่อนที่ถูกสังหารหมู่ไง ถึงตอนนี้ยังไม่สามารถตามจับฆาตรกรได้เลยนะ"

"ข้าได้ยินมาว่า นางตาบอดไม่ใช่รึ และข้าก็ไม่เคยเห็นนางออกงานกับ ท่านเจ้าเมืองคนก่อนเลยแม้แต้ครั้งเดียวนี่นา" ขุนนางอีกคนหนึ่งได้ถามขึ้นมา

"เรื่องนี้ข้าเองก็ได้ยินมา เขาว่ากันว่าท่านเจ้าเมืองไม่อยากให้ชาวเมืองเห็นบุตรีที่พิการของตนน่ะ"

"แล้วเหตุใด ถึงได้ให้ท่านซาโยะเข้าทำพิธีล่ะ ในเมื่อท่านซาดาชิ น้องชายท่านเจ้าเมืองคนก่อนยังอยู่ ให้ท่านซาดาชิขึ้นปกครองแทนก็ได้นิ?"ขุนนางคนเดิมถามซ้ำอีกครั้ง

"ก็ตามกฎ หากยังมีสายเลือดของท่านเจ้าเมืองอยู่ ให้สายเลือดผู้นั้นเขารับพิธี และสืบทอดต่อ แต่หากไม่สามารถเข้ารับพิธีหรือ สืบทอดไม่สำเร็จ ให้บุคคลผู้เป็นน้องหรือเป็นญาติกับเจ้าเมืองคนก่อนขึ้นเป็นแทนไง แล้วทีนี้ สายเลือดของเจ้าเมืองคนก่อนก็เหลืออยู่เพียงคนเดียว เจ้าก็รู้ จากเหตุการณ์เสียชีวิตของท่านเจ้าเมืองและคนในครอบครัวไง ในเหตุการณ์ครั้งนั้นท่านซาโยะที่ไม่ได้อยู่รวมกับท่านเจ้าเมืองและคนในครอบครัว จึงเป้นผู้เดียวที่รอดชีวิต" ขุนนางคนที่เริ่มเรื่อง กล่าวอธิบายอย่างละเอียด

"ด้วยเหตุนี้ท่านซาโยะจึงเข้ารับพิธีสืบทอดนี่เอง แล้วเหตุการณ์นั่น ข้าว่าอาจเป็นแผนการณ์ของท่านซาดาชิก็ได้นา แบบว่าอยากขึ้นเป็นเจ้าแทนไง"

"ชี่ หุบปากของเจ้าซะ ถ้ายังไม่อยากถูกตัดหัว 7ชั่วโคตร อาจมีคนปากมากไปบอกก็ได้ ระวังปากของเจ้าหน่อย" ขุนนางคนที่ฟังพูดขึ้นมาพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆอย่างหวาดระแวง

"อ้ะ ข้าขอโทษ" ขุนนางคนนั้นพูดเสร็จก็ตาลีตาเหลือกมองรอบข้างอย่างกระวนกระวาย

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา เป็นเสียงของกลุ่มนักดนตรีประจำคฤหาสน์ พร้อมมีคนร้องตะโกนมาตามทาง "ท่านซาโยะเสด็จแล้ว"

เหล่าขุนนางในห้องทั้งห้องก้มคำนับ เมื่อยามที่ซาโยะค่อยๆเดินผ่านเหล่าขุนนาง เพื่อไปยัง "สถานที่ทดสอบ"

ณ สถานที่ทดสอบ ซึ่งเป็นพื้นที่หวงห้ามของคฤหาสน์เคียวเก็น มีขุนนางยืนสองข้างทางประมาณ 10คนได้ หน้าทางเข้าสถานทดสอบ มีฉากกั้นและมีหญิงสาวยืนสองคน คอยทำหน้าที่"ชำระกายและเปลี่ยนชุด"แก่ผู้เข้ารับการทดสอบ

ซาโยะค่อยๆเดินไปที่ฉากกั้นนั้น ชำระกายและเปลี่ยนชุดเพื่อเข้ารับการทดสอบ

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ และกำลังจะเข้ารับการทดสอบ ซาดาชิก็ได้เดินมาหาซาโยะพร้อมกับภรรยาของเขา "ลุงหวังว่าเจ้าจะสามารถผ่านการทดสอบได้"

"ขอบคุณท่านลุงในความห่วงใย..."ซาโยะก้มขอบคุณ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในสถานทดสอบ

.oOทำไม หญิงที่ตาบอดอย่างซาโยะ จึงเดินในคฤหาสน์แห่งนี้ได้ โดยไม่ชนกับสิ่งใดๆ ไม่สะดุดกับสิ่งใดๆ และไม่ต้องใช้ไม้ช่วยOo. ซาดาชิได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ แล้วเดินกลับออกมาจากสถานทดสอบ....

ในสถานทดสอบ ซาโยะเดินตามทางไปเรื่อยๆ ถึงแม้ตาของเธอจะมองไม่เห็น แต่เธอสามารถ "สัมผัสและรู้สึก" ได้ เธอเดินตามทางไปเรื่อยๆ จนไปยังสุดทาง "น้ำพุแห่งการทดสอบ" ที่แห่งนั้น เธอรู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณที่มากมาย จิตวิญญาณเหล่านั้นทำให้เธอทั้งรู้สึกหนาวเหน็บ แต่มันก็มีความอบุ่นอยู่ด้วย....

ซาโยะนั่งคุกเข่าอยู่ตรง"น้ำพุแห่งการทดสอบ" ในจิตประสาทของเธอรับรู้ถึงเรื่องราว หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ภาระอันหนักหน่วงในฐานะ"เทพเจ้า"ผู้ดูแลและสืบสายเลือดผู้ใช้สายน้ำเมื่อ 5,000 ปีก่อน เรื่องราวเหล่านี้อัดแน่นเข้ามาในจิตประสาทของซาโยะ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนเธอกำลังเห็นภาพเหตุการณ์ย้อนไปมาอยู่นานแสนนาน....เธอรู้สึกทรมาน อึดอัดและกำลังจะหมดสติลง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนรับรู้บางสิ่งบางอย่าง เธอสะดุ้งสุดตัว บัดนี้ พลังแห่งจิตวิญญาณเหล่านั้นอัดแน่น เป็นพลังในตัวเธอ มันทำให้เธอมองเห็น...ไม่ใช่มองเห็นด้วยสายตาเนื้อ แต่มองเห็นด้วยสายตาจิต และเธอสามารถอ่านความรู้สึกของสิ่งต่างๆได้....

ในตอนนี้ ระหว่างที่ซาโยะได้พบพลังที่เพิ่มใหม่ในตัวเธอ เธอได้พบกับ "จิตวิญญาณ" ของผู้ใช้สายน้ำที่เคียงข้างผู้ปกป้องโลกยามเมื่อสงครามพิภพ-ดาร์คโซนเมื่อ 5,000 ก่อน จิตวิญญาณนั้นก่อตัวเป็นร่าง เป็นสตรีผู้นึงที่เหมือนกับซาโยะอย่างไม่มีผิดเพี้ยน นัยตาสีดำเป้นประกายของเธอจ้องมองมาที่ซาโยะ...เธอยิ้มให้อย่างอบอุ่น จากนั้นเธอก็ค่อยๆโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของซาโยะ "...ชะตาลิขิต มิอาจฝืน...ขอให้เจ้าได้พบหนทางที่ควรเป็น..."

"หนทางที่ควรเป็น" คำๆนี้ ก้องอยู่ในหูของซาโยะ ก่อนที่จิตวิญญาณของผู้ใช้สายน้ำในอดีตกาล กำลังจะเลือนหายไป จิตวิญญาณที่สถิต ณ ที่แห่งนั้นได้รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนอยู่ตรงแท่นหินกลาง"น้ำพุแห่งการทดสอบ" ฉับพลันจิตวิญญาณเหล่านั้นก็กลายเป็น ลูกแก้วสีฟ้าใสวางอยู่บนแท่นหินกลาง"น้ำพุแห่งการทดสอบ"

"เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว...พวกเรายอมรับเจ้าในฐานะผู้สืบทอดสายเลือดอย่างแท้จริง..ลูกแก้วนี้คือ"ลูกแก้ววารี" อาวุธที่บรรพบุรุษเจ้าใช้เมื่อยามสงครามพิภพ-ดาร์คโซน...ขอให้เจ้านำมันติดตัวเอาไว้ สิ่งนี้จะช่วยปกป้องเจ้า ในตอนนี้เจ้าอาจจะยังควบคุมมันไม่ได้ แต่ในอนาคตมันจะมีประโยชน์ต่อเจ้าแน่นอน.....ขอให้เจ้าเดินตามหนทางของเจ้า....." เสียงปริศนาดังขึ้นมาในจิตประสาทของซาโยะ เมื่อกล่าวจบเสียงนั้นก็หายไป เหลือเพียงความเงียบสงบ และเสียงของน้ำพุเท่านั้น....

ซาโยะค่อยๆประคองลูกแก้วและเดินออกมาจากสถานทดสอบ เมื่อเธอออกมาจากสถานทดสอบ เธอก็ต้องตกใจ เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งความเกลียดชังขนาดใหญ่อยู่ต่อหน้าเธอ

"ลุงคิดแล้ว ว่าเจ้าต้องทำได้" เสียงของซาดาชิกล่าวกับซาโยะด้วยน้ำเสียงปิติยินดีอย่างยิ่ง แต่เสียงที่ซาโยะได้ยินจากจิตใจของซาดาชินั้นไม่ใช่ดังที่เขาพูด

.oO ทีนี้ ก็แค่ฆ่านังนี่แล้วเอาหลักฐานแห่งการทดสอบไป จากนั้นก็อ้างว่ามันตายในการทดสอบ ทีนี้ข้าก็จะได้ขึ้นปกครองแทนเจ้าพี่เฮงซวยนั้นแล้ว...ฮึๆๆๆๆOo.

ซาโยะตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เธอสามารถรู้ได้ถึงความคิดของผู้คนที่มีต่อเธอได้ นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของพลังที่ตื่นขึ้นมารึ!? เธอค่อยๆเดินถอยหลัง ตัวสั่นเทา ในหัวได้ยินสิ่งที่ซาดาชิคิดในใจ

.oOนังนี่เป้นอะไรของมัน จู่ๆก็ตัวสั่น แล้วทำท่าทางประหลาด ท่าทางจะไม่ค่อยดีเท่าไหร คงต้องส่งสัญญาณเรียกพวกนักฆ่าให้รีบจัดการนังนี่เร็วๆ ข้าจะได้รีบทำพิธีแต่งตั้งOo.

"อ้ะ...อา..."ซาโยะกล่าวด้วยเสียงสั่นเทา เธอได้รับรู้ความคิดของซาดาชิทุกอย่าง ทั้งเรื่องการลอบสังหารพ่อของเธอเพื่อหวังขึ้นปกครองแทน และเรื่องที่หลอกใช้เธอเพื่อจะกุมอำนาจอย่างเด็ดขาด จากคุณลุงที่เป้นญาติคนเดียวของเธอที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ กลายเป้นคนที่จะสังหารเธอเพื่อสนองตัณหาของตนเอง....

สิ่งเหล่านี้ ซาโยะไม่เคยประสบมาก่อน ตั้งแต่เธอเกิดมาและพบว่าตัวเองพิการทางสายตา เธอก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ถูกเลี้ยงดูภายในห้องในสุด เพียงเพราะพ่อเธอไม่อยากให้ผู้คนเห็นว่าเธอตาบอด เธอไม่เคยพบเจอกับความรู้สึกต่างๆที่ถาโถมใส่เธอตอนนี้ ทั้งความโลภ ความเกลียดชัง ความอาฆาต มันถาโถมเข้ามา การที่เธอรับรู้สิ่งเหล่านี้เป็นเพราะพลังของเธอที่ตื่นขึ้นมาและไม่สามารถควบคุมได้.....เธอที่ถูกเลี้ยงดูอย่างไม่เคยพบเจอโลกแห่งความเป้นจริง...สิ่งเหล่านี้มันมากเกินไปสำหรับเธอ....

"ไม่น้า~~~~~~~~~~~~~~~~อย่าเข้ามา~~~~~~~~~~~" ซาโยะกรีดร้องและหลับตาลง

"จัดการเลย!!!" ซาดาชิเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงเรียกนักฆ่าที่ซ่อนอยู่ออกมา หมายจะสังหารซาโยะเสีย หารู้ไม่ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปจะเป็นเช่นไร

ซาโยะที่ถูกถาโถมด้วยความรู้สึกจากพลังของเธอที่ตื่นขึ้นอย่างเร็วเกินไป สิ่งเหล่านี้ไปกระตุ้นลูกแก้วแห่งวารี มันตอบสนองต่อความรู้สึกของเธอ มันเปล่งแสงสีฟ้าขึ้นมา ลอยขึ้นมาต่อหน้าเธอ จากนั้น ไอน้ำในบรรยากาศควบแน่นกลายเป้นหยดน้ำ...มันรวมตัวเป้นสายน้ำล้อมรอบตัวเธอ ซาดาชิผงะถอยหลัง จนสะดุดล้ม เหล่านักฆ่าต่างตกใจและทำอะไรไม่ถูก แผ่นดินเริ่มสั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ ผู้คนต่างตื่นตระหนกตกใจ มีรอยแยกตามพื้นดินและสายน้ำเริ่มหมุนวนอย่างรุนแรง ก่อนที่ทุกคนจะทันรู้เรื่องราวรอบตัว ก็มีน้ำพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน สายน้ำควบตัวกวาดล้างสิ่งต่างบนพื้นดินทั่วบริเวณคฤหาสน์....

ผ่านไปเพียงไปกี่นาที เมื่อซาโยะลืมตาขึ้น เธอสัมผัสไม่ได้ถึงอะไรรอบตัวเธอเลย มีแต่ความเงียบงัน และไร้ซึ่งจิตวิญญาณ....

คฤหาสน์เคียวเก็นที่เคยยิ่งใหญ่และสวยงามในอดีตกลายเป็นเศษหิน ซากสิ่งก่อสร้าง พื้นที่กว่าร้อยไร่ มีน้ำเจิ่งนองไปทั่ว สิ่งก่อสร้าง ถูกทำลายไม่มีชิ้นดี ผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ต่างถูกสายน้ำที่เชี่ยวกราดถาโถมใส่เมื่อครู่จนกลายเป็นร่างที่ไร้ชีวิต....

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ซาโยะนั่งอยู่ตามลำพังที่กองซากคฤหาสน์ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณ เม็ดฝนได้กระทบลงมาต้องใบหน้าของเธอ ราวกับหยาดน้ำตาหยดใหญ่

ยูเรน่าค่อยๆปรากฎตัวขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักลงมาเรื่อยๆ เธอเดินเข้ามาหาซาโยะอย่างช้าๆ มองไปรอบๆจากนั้นเธอก็เดินมาตรงหน้าซาโยะ มองซาโยะด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย.....

"คุณ.....คือใคร?"ซาโยะมองไปยังยูเรน่า จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลง

"ฉันคือยูเรน่า ผู้ปกป้องโลกแห่งนี้...."

"ฉัน ไม่สามารถควบคุมพลังของตนเองได้...ทั้งๆที่ฉันควรจะควบคุมมันได้...พลังของฉันที่ตื่นขึ้นมา....ฉันไม่สามารถควบคุมมันได้..." ซาโยะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือขึ้นเรื่อยๆ เธอยังคงก้มหน้าอยู่ และยูเรน่ายังคงมองมาที่เธอ

"เป็นเพราะฉันทำให้ผู้คนทั้งหมดต้องตาย เพราะฉันไม่สามารถที่จะควบคุมพลังของฉันได้ หากฉันสามารถควบคุมพลังตนเองได้ ก็คงจะไม่มีใครต้องตาย ฉันไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่ ฉันทำให้ทุกคนต้องตาย ยิ่งไปกว่านั้นแม้ในสถานการณ์แบบนี้ ตัวฉันในตอนนี้ ไม่สามารถที่จะร้องไห้ได้ ถึงฉันจะรู้สึกเศร้าเสียใจแค่ไหน น้ำตามันก็ไม่ไหลออกมา คนอย่างฉันไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่ คนที่ไม่มีแม้กระทั่งน้ำตาอย่างฉัน สมควรที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยหรือ!!!"

ทันใดนั้นยูเรนะก็ก้มลงไปกอดซาโยะ เธอกอดซาโยะไว้แน่นๆ จากนั้นเธอก็พูดกับซาโยะ " ไม่มีใครบนโลกนี้ ที่เกิดมาและไม่สมควรมีชีวิตอยู่หรอกนะ....เธอในตอนนี้แค่ยังไม่สามารถรับกับเหตุการณ์แบบนี้ได้... ฉันจะเป็นคนที่แบกรับความรู้สึกของเธอเอง..." สิ้นเสียงยูเรน่า ซาโยะก็กรีดร้องออกมา เธอร้องไห้อย่างหนักกับไหล่ของยูเรน่า ถึงแม้น้ำตาของเธอจะไม่ไหลออกมา แต่สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ก็เปรียบเสมือนกับว่านั่นคือน้ำตาของซาโยะในตอนนี้.......

จบบทที่ 3

เฮ้อออออ ตอนนี้ก็เศร้าอีกแล้วอ่าค่ะ คนเขียนแอบร้องไห้ตามซาโยะจริงๆนะนี่ พิมพ์ไปร้องไห้ไปเลยค่ะ สำหรับบาส ซาโยะถือเป็นตัวละครที่บาสชอบมากๆรองจากยูเรน่าเลยอ่าแค่ แฮะๆๆ ในตอนนี้เรื่องราวอาจจะเศร้าไปหน่อย ยังไงอ่านแล้วติชมกันได้นะค่ะ

ปล.ตอนนี้ยาวเป้นพิเศษ ชดเชยที่ดองไว้นานค่ะ แฮะๆๆ เม้นต์กานได้นะค่ะ