บทที่ 4 ปีกที่จะโบยบิน (el ala a volar)
ทวีป Igean โอเอซิสระหว่างเส้นทางสู่นครอูเรฮา
ซาโยะกับยูเรน่าที่ออกเดินทางจากคฤหาสน์เคียวเก็น ได้ตัดสินใจเดินทางไปยังนครอูเรฮา เพื่อไปพบเยลซา นักทำนาย ผู้ที่ทำนายเรื่องราวของโลกและโชคชะตาของยูเรน่า... ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ ซาโยะที่มีร่างกายอ่อนแอได้รู้สึกล้าและเพลียเป็นอย่างมาก ยูเรน่าจึงพาซาโยะมาพักผ่อนที่โอเอซิสระหว่างทางไปนครอูเรฮา...
หลังจากเหตุการณ์ที่คฤหาสน์เคียวเก็นเกิดขึ้น ซาโยะที่ได้สืบทอดพลังแห่งสายน้ำ ทำให้พลังในตัวของเธอตื่นขึ้น จึงได้ตัดสินใจออกเดินทางพร้อมกับยูเรน่าเพื่อที่เธอจะได้เรียนรู้การควบคุมพลังตนเองเพื่อไม่ให้เกิดโศกนาฎกรรมแบบที่ผ่านมา และช่วยเหลือยูเรน่าในการเดินทาง (ถึงแม้ว่าความรู้สึกของเธอที่อยากจะช่วยมันขัดกับความเป็นจริงที่ว่า เธอไม่ต่างอะไรกับปัญหาที่เพิ่มขึ้นมา และซาโยะเองก็ยอมรับในข้อนี้ แต่ยูเรน่ายืนยันว่าไม่เป็นไร และให้เธอออกเดินทางมาด้วย)
ซึ่งการเดินทางก็เป็นไปอย่างค่อนข้างทุลักทุเล ด้วยความที่ซาโยะพิการทางสายตา ถึงแม้เธอจะรับรู้และสัมผัสถึงสภาพรอบๆตัวเธอได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอมองเห็น และนั่นก็ทำให้การเดินทางค่อนข้างลำบากพอดูสำหรับซาโยะ ที่เพิ่งออกมาเผชิญโลกภายนอกเป็นครังแรก
"ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าต่อจากนี้จนกว่าเธอจะแบกรับเรื่องราวต่างๆได้ ฉันจะเป็นคนแบกรับแทนเธอเอง" มันเป็นคำพูดที่ซาโยะไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกปลาบปลื้ม และผูกพันธ์กับยูเรน่าอย่างมาก เธอได้แต่ยิ้ม และก้มหัวคำนับขอบคุณ
ตัวของซาโยะเองไม่ทราบว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกผูกพันธ์กับยูเรน่าขนาดนี้ ทั้งๆที่ตลอดชีวิตของเธอที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้พบเจอ หรือแม้แต่ได้ยินเรื่องราวของหล่อนมาก่อน (ถึงแม้เธอจะรู้เรื่องตำนาน the Guardian of World ก็ตาม) ตั้งแต่ตอนที่ได้พบเจอกัน เธอรู้สึกเหมือนได้พบเจอบุคคลที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี เหมือนกับว่าเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาก่อน ความรู้สึกเหล่านี้ ซาโยะคิดเอาว่ามันคงเป็นความรู้สึกของบรรพบุรุษของเธอเมื่อยามสงคราม 5,000 ปีก่อน... ความรู้สึกที่เหมือนกับได้พบเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน...
ระหว่างที่ซาโยะกำลังนั่งพักและครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆนั้น ยูเรน่าที่เฝ้ามองซาโยะอยู่จึงได้ถามขึ้นมา
"รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆที่พามาในสถานที่เช่นนี้ แต่เราจำเป็นต้องไปพบกับนักทำนายก่อน ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ.."
"อ่า..อ่า ไม่เป็นไรค่ะ ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษที่เป็นตัวถ่วง ทำให้การเดินทางต้องล่าช้า "
"ธาตุของเจ้าเป็นน้ำ เดิมทีธาตุน้ำก็ไม่ถูกกับความร้อนเช่นนี้อยู่แล้ว ข้าเกรงว่ามันจะส่งผลให้เจ้ารู้สึกแย่กว่าคนไหนๆ" ยูเรน่ามองซาโยะด้วยความเป็นห่วง
"ขอบคุณในความเป็นห่วงของท่าน ข้าไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่พักผ่อนซักครู่ก็ออกเดินทางต่อได้แล้ว"
หลังจากสนทนาเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งพักต่อ จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ จนมาถึงนครกลางทะเลทราย อูเรฮา
เมื่อเข้าประตูเมือง ซาโยะก็ได้คุยกับยูเรน่า
"ข้าสัมผัสได้จึงจิตวิญญาณผู้คนมากมายเหลือเกิน เหมือนกับคฤหาสน์ในสมัยก่อน มีผู้คนมากมายอาศัยในเมืองนี้ซินะค่ะ" เธอยิ้มด้วยความยินดี เพราะตั้งแต่ออกเดินทางมา ก็ไม่ได้พบเจอผู้คนเลย เธอจึงดีใจเป้นอย่างมากที่ได้เจอผู้คนมากมาย
"ที่นี่คือนครกลางทะเลทรายอูเรฮา เป็นเมืองที่ผู้คนที่เดินทางค้าขายจะมาหยุดพักแลกเปลี่ยนสินค้ากันระหว่างการเดินทางของตน คงเป็นครั้งแรกของเจ้าซินะที่ได้ออกเดินทาง"
"ค่ะ ถึงข้าจะมองไม่เห็น แต่ข้าก็สัมผัสและรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คน...แต่" จู่น้ำเสียงซาโยะก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้าเกรงว่าคงจะไม่ดีนักที่จะให้ข้าเข้าไปในตัวเมืองด้วย ข้ากลัวจะเกิดเหตุการณ์แบบครั้งนั้นอีก..." ซาโยะกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ ตัวเริ่มสั่น เหตุการณ์ในวันนั้นที่คฤหาสน์เคียวเก็นยังคงเป็นบาดแผลลึกในใจของเธอ...
ยูเรน่ามองมาที่ซาโยะด้วยสายตาที่เอื้ออาทร เธอเดินไปจูงมือซาโยะ แล้วพูดว่า "ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก...ข้าจะเป็นคนที่ช่วยเจ้าเอง ข้าให้สัญญาว่า ตราบใดที่ข้ายังอยู่กับเจ้า จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกแล้ว..."
ซาโยะได้แต่ก้มหน้าและพยักหัวขอบคุณ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปยังตำหนักของเยลซา
เมื่อมาถึงตำหนักของเยลซา ก็ได้พบ นาตาฮียืนรออยู่ที่ด้านหน้า
"ท่านเยลซาในระยะนี้ไม่ค่อยสบาย ท่านทำนายไว้แล้วว่าท่านจะมา แต่ตัวท่านในตอนนี้ไม่สามารถพบท่านได้ จึงขอให้ท่านพักผ่อนที่เมืองนี้ซักระยะ รอจนกว่าท่านเยลซาจะหายดีด้วยค่ะ"
"ท่านเยลซาเป็นอะไรมากไหม?" ยูเรน่าถามด้วยความเป็นห่วง
"ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้น สุขภาพท่านไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เมื่อเจอากาศร้อนจึงทำให้เป้นพิษไข้ มีหมอมาตรวจอาการแล้ว พักผ่อนซักระยะก็คงจะหายดี.."
เมื่อสนทนาเสร็จ ยูเรน่ากับซาโยะจึงได้หาที่พักแรมในเมือง จากนั้นจึงออกมาเดินเล่นในเมือง
"ท่านเยลซาคือนักทำนายที่ท่านกล่าวถึงหรอค่ะ?" ซาโยะถามด้วยความสงสัย
"ใช่...ท่านเป้นนักทำนายที่มีชื่อมาก ท่านทำนายเรื่องราวและเหตุการณ์ต่างเอาไว้ และถ่ายทอดมันแก่ผู้ที่มาพบ ในคราวก่อนที่ข้ามาพบเยลซา เขาได้ทำนายถึงเรื่องราวของข้า...." ยูเรน่าได้เล่าเหตุการณ์เมื่อพบกับเยลซาให้ฟัง
"นั่นหมายความว่า ข้าอาจจะเป็น "องครักษ์ผู้ควบคุม" ที่ท่านเยลซาทำนายไว้ใช่ไหมคะ?" ซาโยะถามกับยูเรน่า
"ข้าคิดว่า เจ้าคงเป็น 1ในองครักษ์อย่างที่ว่าจริง เพราะก่อนที่ข้าจะไปพบเจ้าที่นั่น ข้าได้ยินเสียงเรียกขอความช่วยเหลือของเจ้าตลอดเวลา...ข้าตามเสียงนั้นมา และข้าก็ได้พบเจ้า ถึงแม้ข้าจะมาช่วยเจ้าไม่ทันก็ตาม...."
จากนั้นทั้งคู่ก็เงียบไป เดินไปเรื่อยๆ จนผ่านหน้าสถานพยาบาลในตัวเมือง ซาโยะรู้สึกถึงจิตสัมผัสบางอย่างจากที่นี่ เธอเดินเข้าไปในสถานพยาบาล มียูเรน่าเดินตามหลังมา เธอเดินเข้าไปตามความรู้สึกที่"จิตสัมผัส"เธอสัมผัสได้ และเธอก็เดินไปยังสวนของสถานพยาบาล ในสวนนั้นมีเด็กหญิงอายุประมาณ 6-7 ขวบนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพัง...
"พวกพี่เป็นใครกันค่ะ...?" เด็กหญิงมองมาที่ซาโยะและยูเรน่า
ซาโยะค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กหญิง เธอก้มลงนั่งด้านหน้ารถเข็น จากนั้นก็พูดว่า "พี่ชื่อซาโยะจ้ะ ส่วนพี่คนนั้นชื่อว่า ยูเรน่า...หนูมานั่งทำอะไรคนเดียวในสวนหรือ?"
"หนูกำลังอธิษฐานค่ะ...พี่มองไม่เห็นหรอค่ะ?" เด็กหญิงถามกับซาโยะเมื่อเธอมองไปยังดวงตาที่ไร้ซึ่งแววตาของซาโยะ
"ใช่จ้ะ..." ระหว่างนั้นยูเรน่าก็เข้ามานั่งใกล้ๆคนทั้งสอง "พี่มองไม่เห็นตั้งแต่เกิดแล้วจ้ะ.."
" งั้นหนูจะอธิษฐานให้พี่มองเห็นได้นะค่ะ" ครั้นพูดเสร็จ เด็กหญิงก็กุมมือและอธิษฐาน
"หนูอธิษฐานให้พี่แล้วค่ะ พี่ต้องมองเห็นเร็วๆนี้แน่ๆ " เด็กหญิงยิ้มให้กับซาโยะ มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา และทำให้ซาโยะกับยูเรน่ายิ้มด้วยความเอ็นดู
"ฟีล่า!! ฟีล่า!!" เสียงของพยาบาลตะโกนเรียกเธอ จากนั้นก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาทั้งสามคน "มาทำอะไรตรงนี้คนเดียวจ้ะ แล้วนี่ใครล่ะค่ะ เป็นญาติของเด็กคนนี้หรือเปล่า?" พยาบาลที่เดินเข้ามาถามกับซาโยะและยูเรน่า
"เอ่อ..." ยังไม่ทันที่ซาโยะจะพูดอะไร ฟีล่าก็พูดกับพยาบาลก่อน "พี่ๆเขาเข้ามาคุยเป็นเพื่อนหนูน่ะค่ะ.."
"งั้นหรอจ้ะ ได้เวลาตรวจแล้ว กลับเข้าห้องได้แล้วนะจ้ะ" เมื่อพยาบาลพูดจบ ฟีล่าก็หมุนรถเข็นและกำลังจะกลับเข้าสถานพยาบาล ก่อนที่ฟีล่าจะเข้านั้น เธอก็หันมาพูดกับซาโยะว่า "พรุ่งนี้ พี่จะมาคุยกับหนูอีกไหมค่ะ?"
"มาจ้ะ พี่สัญญา" ซาโยะตอบกลับ ฟีล่ายิ้มด้วยความดีใจ จากนั้นเธอก็กลับเข้าสถานพยาบาลไป
"ขอบคุณพวกคุณมากๆเลยนะค่ะ ที่อยู่คุยเป็นเพื่อนเด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นแกเป็นเด็กที่น่าสงสาร ครอบครัวแกเสียไปจากการบุกของสัตว์ประหลาด เหลือเธอเพียงคนเดียว..."
"ที่เธอต้องนั่งรถเข็นก็เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นใช่ไหมค่ะ" ซาโยะถามกับพยาบาล
"ใช่ค่ะ เธอจะเข้ารับการผ่าตัดเร็วๆนี้แหละค่ะ แต่โอกาสที่เธอจะกลับมาเดินได้มันน้อยเต็มที เราก็ได้แต่หวังให้ปาฎิหาริย์มีจริง..."
ระหว่างทางเดินกลับที่พัก ยูเรน่าสังเกตเห็นถึงใบหน้าของซาโยะเต็มไปด้วยความกังวล จนเธออดเป็นห่วงซาโยะไม่ได้...
เช้าวันถัดมาซาโยะได้เดินทางออกจากที่พักมายังสถานพยาบาล เธอได้มาพูดคุยกับฟีล่า ซึ่งนั้นทำให้ฟีล่ามีความสุขมากๆ ทั้งสองพูดคุยกันตั้งแต่เช้า จนถึงเวลาเย็น พูดคุยเรื่องราวต่างๆ เหตุการณ์เหล่านี้ได้ดำเนินไป 3-4 วัน จนมาถึงก่อนฟีล่าต้องเข้ารับการผ่าตัด
"พรุ่งนี้ หนูต้องเข้ารับการผ่าตัดล่ะ คุณหมอบอกว่า พอหนูตื่นมา ก็จะสามารถเดินได้" ฟีล่าพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน ส่วนซาโยะที่รับรู้เรื่องราวกลับมีสีหน้าที่เป็นกังวล
สำหรับซาโยะนั้น การที่ได้มาพบกับฟีล่าดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หากเป็นเพราะเสียงเรียกของฟีล่านั้นไปถึงซาโยะได้ เสียงอธิษฐานที่อยากจะมีเพื่อน มีคนที่เข้ามาพูดคุย ในสายตาของซาโยะ ฟีล่าเหมือนกับเป็นน้องสาวและมีหลายสิ่งที่คล้ายคลึงกัน และนั่นทำให้ทั้งสองสนิทกันเร็วมาก ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นาน
ในวันผ่าตัด ซาโยะได้เข้ามาพูดคุยกับฟีล่า และให้กำลังใจ เมื่อฟีล่าเข้าห้องผ่าตัด ซาโยะได้ไปที่สวน นั่งอธิษฐาน
.oO ฉันขอภาวนาให้เด็กคนนั้นผ่าตัดสำเร็จ ให้เธอได้มีชีวิตที่ดี ให้เธอได้พบกับสิ่งที่ดีๆ
ซาโยะได้แต่ภาวนาซ้ำไปมา จิตที่มุ่งมั่นของเธอ ส่งผลต่อลูกแก้ววารี ซาโยะที่ตั้งสมาธิกับการอธิษฐานภาวนาได้ก่อกำเนิดพลัง ลูกแก้ววารีได้สำแดงพลังของมัน เป็นพลังในการรักษา(วารีบำบัด) พลังแห่งการรักษานั้นได้ไปเกิดผลกับฟีล่าที่กำลังผ่าตัด มันทำให้การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี และเมื่อการผ่าตัดนี้สำเร็จ และฟีล่าเข้ารับการทำกายภาพบำบัดมันจะทำให้เธอเดินได้ภายในเวลาไม่กี่ปี
ซาโยะกว่าจะรุ้เรื่องราวเหล่านี้ก็เมื่อการผ่าตัดเสร็จ พยาบาลที่เคยคุยกับเธอ วิ่งมาบอกเธอด้วยความยินดีและนั่นถึงกับทำให้เธอสลบไปด้วยความยินดี...
เมื่อซาโยะตื่นมาเธอก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงของสถานพยาบาล
"เป็นไงบ้างค่ะพี่ซาโยะ?" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา เธอมองไปข้างๆเธอก็พบฟีล่าที่นอนอยู่บนเตียงถัดจากเธอ
"สบายดีแล้วจ้ะ เราล่ะเป็นไงบ้าง"
"เจ็บนิดหน่อยค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าถ้าหนูตั้งใจทำกายภาพ ก็จะเดินได้แล้ว" ฟีล่ายิ้มอย่างเบิกบานให้กับซาโยะ และทั้งสองก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข
จบบทที่ 4
ทวีป Igean โอเอซิสระหว่างเส้นทางสู่นครอูเรฮา
ซาโยะกับยูเรน่าที่ออกเดินทางจากคฤหาสน์เคียวเก็น ได้ตัดสินใจเดินทางไปยังนครอูเรฮา เพื่อไปพบเยลซา นักทำนาย ผู้ที่ทำนายเรื่องราวของโลกและโชคชะตาของยูเรน่า... ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ ซาโยะที่มีร่างกายอ่อนแอได้รู้สึกล้าและเพลียเป็นอย่างมาก ยูเรน่าจึงพาซาโยะมาพักผ่อนที่โอเอซิสระหว่างทางไปนครอูเรฮา...
หลังจากเหตุการณ์ที่คฤหาสน์เคียวเก็นเกิดขึ้น ซาโยะที่ได้สืบทอดพลังแห่งสายน้ำ ทำให้พลังในตัวของเธอตื่นขึ้น จึงได้ตัดสินใจออกเดินทางพร้อมกับยูเรน่าเพื่อที่เธอจะได้เรียนรู้การควบคุมพลังตนเองเพื่อไม่ให้เกิดโศกนาฎกรรมแบบที่ผ่านมา และช่วยเหลือยูเรน่าในการเดินทาง (ถึงแม้ว่าความรู้สึกของเธอที่อยากจะช่วยมันขัดกับความเป็นจริงที่ว่า เธอไม่ต่างอะไรกับปัญหาที่เพิ่มขึ้นมา และซาโยะเองก็ยอมรับในข้อนี้ แต่ยูเรน่ายืนยันว่าไม่เป็นไร และให้เธอออกเดินทางมาด้วย)
ซึ่งการเดินทางก็เป็นไปอย่างค่อนข้างทุลักทุเล ด้วยความที่ซาโยะพิการทางสายตา ถึงแม้เธอจะรับรู้และสัมผัสถึงสภาพรอบๆตัวเธอได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอมองเห็น และนั่นก็ทำให้การเดินทางค่อนข้างลำบากพอดูสำหรับซาโยะ ที่เพิ่งออกมาเผชิญโลกภายนอกเป็นครังแรก
"ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าต่อจากนี้จนกว่าเธอจะแบกรับเรื่องราวต่างๆได้ ฉันจะเป็นคนแบกรับแทนเธอเอง" มันเป็นคำพูดที่ซาโยะไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกปลาบปลื้ม และผูกพันธ์กับยูเรน่าอย่างมาก เธอได้แต่ยิ้ม และก้มหัวคำนับขอบคุณ
ตัวของซาโยะเองไม่ทราบว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกผูกพันธ์กับยูเรน่าขนาดนี้ ทั้งๆที่ตลอดชีวิตของเธอที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้พบเจอ หรือแม้แต่ได้ยินเรื่องราวของหล่อนมาก่อน (ถึงแม้เธอจะรู้เรื่องตำนาน the Guardian of World ก็ตาม) ตั้งแต่ตอนที่ได้พบเจอกัน เธอรู้สึกเหมือนได้พบเจอบุคคลที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี เหมือนกับว่าเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาก่อน ความรู้สึกเหล่านี้ ซาโยะคิดเอาว่ามันคงเป็นความรู้สึกของบรรพบุรุษของเธอเมื่อยามสงคราม 5,000 ปีก่อน... ความรู้สึกที่เหมือนกับได้พบเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน...
ระหว่างที่ซาโยะกำลังนั่งพักและครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆนั้น ยูเรน่าที่เฝ้ามองซาโยะอยู่จึงได้ถามขึ้นมา
"รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆที่พามาในสถานที่เช่นนี้ แต่เราจำเป็นต้องไปพบกับนักทำนายก่อน ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ.."
"อ่า..อ่า ไม่เป็นไรค่ะ ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษที่เป็นตัวถ่วง ทำให้การเดินทางต้องล่าช้า "
"ธาตุของเจ้าเป็นน้ำ เดิมทีธาตุน้ำก็ไม่ถูกกับความร้อนเช่นนี้อยู่แล้ว ข้าเกรงว่ามันจะส่งผลให้เจ้ารู้สึกแย่กว่าคนไหนๆ" ยูเรน่ามองซาโยะด้วยความเป็นห่วง
"ขอบคุณในความเป็นห่วงของท่าน ข้าไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่พักผ่อนซักครู่ก็ออกเดินทางต่อได้แล้ว"
หลังจากสนทนาเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งพักต่อ จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ จนมาถึงนครกลางทะเลทราย อูเรฮา
เมื่อเข้าประตูเมือง ซาโยะก็ได้คุยกับยูเรน่า
"ข้าสัมผัสได้จึงจิตวิญญาณผู้คนมากมายเหลือเกิน เหมือนกับคฤหาสน์ในสมัยก่อน มีผู้คนมากมายอาศัยในเมืองนี้ซินะค่ะ" เธอยิ้มด้วยความยินดี เพราะตั้งแต่ออกเดินทางมา ก็ไม่ได้พบเจอผู้คนเลย เธอจึงดีใจเป้นอย่างมากที่ได้เจอผู้คนมากมาย
"ที่นี่คือนครกลางทะเลทรายอูเรฮา เป็นเมืองที่ผู้คนที่เดินทางค้าขายจะมาหยุดพักแลกเปลี่ยนสินค้ากันระหว่างการเดินทางของตน คงเป็นครั้งแรกของเจ้าซินะที่ได้ออกเดินทาง"
"ค่ะ ถึงข้าจะมองไม่เห็น แต่ข้าก็สัมผัสและรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คน...แต่" จู่น้ำเสียงซาโยะก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้าเกรงว่าคงจะไม่ดีนักที่จะให้ข้าเข้าไปในตัวเมืองด้วย ข้ากลัวจะเกิดเหตุการณ์แบบครั้งนั้นอีก..." ซาโยะกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ ตัวเริ่มสั่น เหตุการณ์ในวันนั้นที่คฤหาสน์เคียวเก็นยังคงเป็นบาดแผลลึกในใจของเธอ...
ยูเรน่ามองมาที่ซาโยะด้วยสายตาที่เอื้ออาทร เธอเดินไปจูงมือซาโยะ แล้วพูดว่า "ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก...ข้าจะเป็นคนที่ช่วยเจ้าเอง ข้าให้สัญญาว่า ตราบใดที่ข้ายังอยู่กับเจ้า จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกแล้ว..."
ซาโยะได้แต่ก้มหน้าและพยักหัวขอบคุณ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปยังตำหนักของเยลซา
เมื่อมาถึงตำหนักของเยลซา ก็ได้พบ นาตาฮียืนรออยู่ที่ด้านหน้า
"ท่านเยลซาในระยะนี้ไม่ค่อยสบาย ท่านทำนายไว้แล้วว่าท่านจะมา แต่ตัวท่านในตอนนี้ไม่สามารถพบท่านได้ จึงขอให้ท่านพักผ่อนที่เมืองนี้ซักระยะ รอจนกว่าท่านเยลซาจะหายดีด้วยค่ะ"
"ท่านเยลซาเป็นอะไรมากไหม?" ยูเรน่าถามด้วยความเป็นห่วง
"ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้น สุขภาพท่านไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เมื่อเจอากาศร้อนจึงทำให้เป้นพิษไข้ มีหมอมาตรวจอาการแล้ว พักผ่อนซักระยะก็คงจะหายดี.."
เมื่อสนทนาเสร็จ ยูเรน่ากับซาโยะจึงได้หาที่พักแรมในเมือง จากนั้นจึงออกมาเดินเล่นในเมือง
"ท่านเยลซาคือนักทำนายที่ท่านกล่าวถึงหรอค่ะ?" ซาโยะถามด้วยความสงสัย
"ใช่...ท่านเป้นนักทำนายที่มีชื่อมาก ท่านทำนายเรื่องราวและเหตุการณ์ต่างเอาไว้ และถ่ายทอดมันแก่ผู้ที่มาพบ ในคราวก่อนที่ข้ามาพบเยลซา เขาได้ทำนายถึงเรื่องราวของข้า...." ยูเรน่าได้เล่าเหตุการณ์เมื่อพบกับเยลซาให้ฟัง
"นั่นหมายความว่า ข้าอาจจะเป็น "องครักษ์ผู้ควบคุม" ที่ท่านเยลซาทำนายไว้ใช่ไหมคะ?" ซาโยะถามกับยูเรน่า
"ข้าคิดว่า เจ้าคงเป็น 1ในองครักษ์อย่างที่ว่าจริง เพราะก่อนที่ข้าจะไปพบเจ้าที่นั่น ข้าได้ยินเสียงเรียกขอความช่วยเหลือของเจ้าตลอดเวลา...ข้าตามเสียงนั้นมา และข้าก็ได้พบเจ้า ถึงแม้ข้าจะมาช่วยเจ้าไม่ทันก็ตาม...."
จากนั้นทั้งคู่ก็เงียบไป เดินไปเรื่อยๆ จนผ่านหน้าสถานพยาบาลในตัวเมือง ซาโยะรู้สึกถึงจิตสัมผัสบางอย่างจากที่นี่ เธอเดินเข้าไปในสถานพยาบาล มียูเรน่าเดินตามหลังมา เธอเดินเข้าไปตามความรู้สึกที่"จิตสัมผัส"เธอสัมผัสได้ และเธอก็เดินไปยังสวนของสถานพยาบาล ในสวนนั้นมีเด็กหญิงอายุประมาณ 6-7 ขวบนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพัง...
"พวกพี่เป็นใครกันค่ะ...?" เด็กหญิงมองมาที่ซาโยะและยูเรน่า
ซาโยะค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กหญิง เธอก้มลงนั่งด้านหน้ารถเข็น จากนั้นก็พูดว่า "พี่ชื่อซาโยะจ้ะ ส่วนพี่คนนั้นชื่อว่า ยูเรน่า...หนูมานั่งทำอะไรคนเดียวในสวนหรือ?"
"หนูกำลังอธิษฐานค่ะ...พี่มองไม่เห็นหรอค่ะ?" เด็กหญิงถามกับซาโยะเมื่อเธอมองไปยังดวงตาที่ไร้ซึ่งแววตาของซาโยะ
"ใช่จ้ะ..." ระหว่างนั้นยูเรน่าก็เข้ามานั่งใกล้ๆคนทั้งสอง "พี่มองไม่เห็นตั้งแต่เกิดแล้วจ้ะ.."
" งั้นหนูจะอธิษฐานให้พี่มองเห็นได้นะค่ะ" ครั้นพูดเสร็จ เด็กหญิงก็กุมมือและอธิษฐาน
"หนูอธิษฐานให้พี่แล้วค่ะ พี่ต้องมองเห็นเร็วๆนี้แน่ๆ " เด็กหญิงยิ้มให้กับซาโยะ มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา และทำให้ซาโยะกับยูเรน่ายิ้มด้วยความเอ็นดู
"ฟีล่า!! ฟีล่า!!" เสียงของพยาบาลตะโกนเรียกเธอ จากนั้นก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาทั้งสามคน "มาทำอะไรตรงนี้คนเดียวจ้ะ แล้วนี่ใครล่ะค่ะ เป็นญาติของเด็กคนนี้หรือเปล่า?" พยาบาลที่เดินเข้ามาถามกับซาโยะและยูเรน่า
"เอ่อ..." ยังไม่ทันที่ซาโยะจะพูดอะไร ฟีล่าก็พูดกับพยาบาลก่อน "พี่ๆเขาเข้ามาคุยเป็นเพื่อนหนูน่ะค่ะ.."
"งั้นหรอจ้ะ ได้เวลาตรวจแล้ว กลับเข้าห้องได้แล้วนะจ้ะ" เมื่อพยาบาลพูดจบ ฟีล่าก็หมุนรถเข็นและกำลังจะกลับเข้าสถานพยาบาล ก่อนที่ฟีล่าจะเข้านั้น เธอก็หันมาพูดกับซาโยะว่า "พรุ่งนี้ พี่จะมาคุยกับหนูอีกไหมค่ะ?"
"มาจ้ะ พี่สัญญา" ซาโยะตอบกลับ ฟีล่ายิ้มด้วยความดีใจ จากนั้นเธอก็กลับเข้าสถานพยาบาลไป
"ขอบคุณพวกคุณมากๆเลยนะค่ะ ที่อยู่คุยเป็นเพื่อนเด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นแกเป็นเด็กที่น่าสงสาร ครอบครัวแกเสียไปจากการบุกของสัตว์ประหลาด เหลือเธอเพียงคนเดียว..."
"ที่เธอต้องนั่งรถเข็นก็เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นใช่ไหมค่ะ" ซาโยะถามกับพยาบาล
"ใช่ค่ะ เธอจะเข้ารับการผ่าตัดเร็วๆนี้แหละค่ะ แต่โอกาสที่เธอจะกลับมาเดินได้มันน้อยเต็มที เราก็ได้แต่หวังให้ปาฎิหาริย์มีจริง..."
ระหว่างทางเดินกลับที่พัก ยูเรน่าสังเกตเห็นถึงใบหน้าของซาโยะเต็มไปด้วยความกังวล จนเธออดเป็นห่วงซาโยะไม่ได้...
เช้าวันถัดมาซาโยะได้เดินทางออกจากที่พักมายังสถานพยาบาล เธอได้มาพูดคุยกับฟีล่า ซึ่งนั้นทำให้ฟีล่ามีความสุขมากๆ ทั้งสองพูดคุยกันตั้งแต่เช้า จนถึงเวลาเย็น พูดคุยเรื่องราวต่างๆ เหตุการณ์เหล่านี้ได้ดำเนินไป 3-4 วัน จนมาถึงก่อนฟีล่าต้องเข้ารับการผ่าตัด
"พรุ่งนี้ หนูต้องเข้ารับการผ่าตัดล่ะ คุณหมอบอกว่า พอหนูตื่นมา ก็จะสามารถเดินได้" ฟีล่าพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน ส่วนซาโยะที่รับรู้เรื่องราวกลับมีสีหน้าที่เป็นกังวล
สำหรับซาโยะนั้น การที่ได้มาพบกับฟีล่าดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หากเป็นเพราะเสียงเรียกของฟีล่านั้นไปถึงซาโยะได้ เสียงอธิษฐานที่อยากจะมีเพื่อน มีคนที่เข้ามาพูดคุย ในสายตาของซาโยะ ฟีล่าเหมือนกับเป็นน้องสาวและมีหลายสิ่งที่คล้ายคลึงกัน และนั่นทำให้ทั้งสองสนิทกันเร็วมาก ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นาน
ในวันผ่าตัด ซาโยะได้เข้ามาพูดคุยกับฟีล่า และให้กำลังใจ เมื่อฟีล่าเข้าห้องผ่าตัด ซาโยะได้ไปที่สวน นั่งอธิษฐาน
.oO ฉันขอภาวนาให้เด็กคนนั้นผ่าตัดสำเร็จ ให้เธอได้มีชีวิตที่ดี ให้เธอได้พบกับสิ่งที่ดีๆ
ซาโยะได้แต่ภาวนาซ้ำไปมา จิตที่มุ่งมั่นของเธอ ส่งผลต่อลูกแก้ววารี ซาโยะที่ตั้งสมาธิกับการอธิษฐานภาวนาได้ก่อกำเนิดพลัง ลูกแก้ววารีได้สำแดงพลังของมัน เป็นพลังในการรักษา(วารีบำบัด) พลังแห่งการรักษานั้นได้ไปเกิดผลกับฟีล่าที่กำลังผ่าตัด มันทำให้การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี และเมื่อการผ่าตัดนี้สำเร็จ และฟีล่าเข้ารับการทำกายภาพบำบัดมันจะทำให้เธอเดินได้ภายในเวลาไม่กี่ปี
ซาโยะกว่าจะรุ้เรื่องราวเหล่านี้ก็เมื่อการผ่าตัดเสร็จ พยาบาลที่เคยคุยกับเธอ วิ่งมาบอกเธอด้วยความยินดีและนั่นถึงกับทำให้เธอสลบไปด้วยความยินดี...
เมื่อซาโยะตื่นมาเธอก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงของสถานพยาบาล
"เป็นไงบ้างค่ะพี่ซาโยะ?" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา เธอมองไปข้างๆเธอก็พบฟีล่าที่นอนอยู่บนเตียงถัดจากเธอ
"สบายดีแล้วจ้ะ เราล่ะเป็นไงบ้าง"
"เจ็บนิดหน่อยค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าถ้าหนูตั้งใจทำกายภาพ ก็จะเดินได้แล้ว" ฟีล่ายิ้มอย่างเบิกบานให้กับซาโยะ และทั้งสองก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข
จบบทที่ 4
