เหตุผลในการต่อสู้ (La razón de la lucha)
นครอูเรฮา
ยูเรน่าและซาโยะ ได้มายังนครอูเรฮาเพื่อพบแม่หมอนักทำนาย เยลซา แต่เนื่องจากอาการป่วยของเยลซา ทำให้ทั้งคู่ต้องค้างแรมอยู่ที่เมือง รอจนกว่าเยลซาจะหายดีก่อน ในระหว่างที่กำลังพักผ่อนในเมืองซาโยะก็ได้พบเด็กสาวนามว่า ฟีล่า และทั้งคู่ก็ได้เป็นเพื่อนกัน อีกทั้งซาโยะยังพัฒนาตนเองไปอีกขั้นด้วย
ตำหนักเยลซา
"เชิญท่านยูเรน่าและท่านซาโยะ เข้าพบแม่หมอเยลซา ด้านในได้เลยค่ะ..." นาตาฮีกล่าวเชิญยูเรน่าและซาโยะ
ภายในตำหนักยังมีกลิ่นกำยานหอมฟุ้งเหมือนเช่นเดิม เพียงแต่บรรยากาศในคราวนี้ดูมืดทึมมากกว่าคราวก่อน ซาโยะที่"สัมผัส"ได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ค่อยจะดีนัก ได้จับแขนของยูเรน่า มือของซาโยะสั่นเล็กน้อย
"ไม่เป็นอะไรหรอก ที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้าต้องเป็นกังวล.." ยูเรน่าหันมาบอกซาโยะด้วยน้ำเสียงปกติ แต่แฝงด้วยความห่วงใย
"นั่นคงจะเป็น...1 ในองครักษ์ซินะ....." เสียงของเยลซากล่าวขึ้นมาอย่างเงียบๆ มันทำให้ซาโยะตกใจ จนจับแขนของยูเรน่าอย่างแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งยูเรน่าก็บีบมือเธอเบาๆ คล้ายบอกว่า ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
"ข้าได้ยินมาว่า อาการท่านไม่ค่อยดีนัก ไม่ทราบว่าท่านอาการดีขึ้นบ้างหรือยัง" ยูเรน่าถามเยลซาด้วยความเป็นห่วง
"ข้าอาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณเจ้าที่เป็นห่วง...พักการถามสารทุกข์เอาไว้ก่อน แล้วเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า..."เมื่อเยลซาพูดจบ ยูเรน่าก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่ตนไปพบซาโยะ ณ คฤหาสน์เคียวเก็น
"อา...งั้นเธอคงจะเป็นองครักษ์ของเจ้าไม่ผิดแน่...เจ้าชื่ออะไรรึ?" เยลซามองไปทางซาโยะ แล้วถาม
"อ่า...ข้าชื่อซาโยะค่ะ.." ซาโยะมีน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักเล็กน้อย แสดงถึงความประหม่า ซึ่งเมื่อเยลซาเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย
"เป็นเด็กที่น่ารัก...ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหลือโลกใบนี้ให้แก่ยูเรน่าได้...สายตาของเจ้านั้น...ถึงแม้จะมองสิ่งต่างๆไม่เห็นก็ตาม แต่ข้าเชื่อว่า เจ้าสามารถรับรู้สิ่งต่างๆได้ด้วย "จิตสัมผัส" ใช่หรือไม่" เยลซากล่าวกับซาโยะ
"ใช่ค่ะ..." ซาโยะรู้สึกประหลาดใจ ที่เยลซาทราบเรื่องนี้ ทั้งที่เจอกันเป็นครั้งแรก
"ซาโยะเอ๋ย...ขอให้เจ้าจำเอาไว้ มนุษย์เรานั้นมองสิ่งต่างๆด้วยสายตาและเชื่อตามที่เห็น... แต่สายตานั้นมันไม่สามารถมองถึงสิ่งที่สำคัญที่ไม่อาจเห็นด้วยสายตาได้...เจ้าที่มองไม่เห็นแต่กำเนิด...ข้าเชื่อว่าเจ้านั้นสามารถที่จะสัมผัสถึงสิ่งสำคัญนั้นได้...สิ่งสำคัญที่บางคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตเรียนรู้มัน..." เยลซากล่าวกับซาโยะด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก เป็นน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"สิ่งสำคัญนั้นคืออะไรหรือค่ะ?" ซาโยะถามเยลซาด้วยความสงสัย
"สิ่งนั้นก็คือ "จิตใจ"... ไม่ ไม่ ไม่ใช่การอ่านใจที่เจ้าทำได้หรอกนะ..." ซาโยะตกใจ ที่เยลซาทราบถึงความสามารถนี้ของเธอด้วย "มันอยู่เหนือกว่าการอ่านใจ...มันเป็นการเข้าใจถึง"จิตใจ"ของคนๆนั้น ว่าเขาเป็นอย่างไร" แล้วเยลซาก็เงียบไปซักพัก ก่อนที่กล่าวต่อ "คนเรานั้นมี "จิตใจ"ที่ไม่เหมือนกัน ต่อให้เป็นคนที่เลวแค่ไหน ย่อมมีจิตใจด้านที่ดีอยู่เสมอ ในทางกลับกัน คนที่ดีแค่ไหน ย่อมมีจิตใจด้านที่ไม่ดีอยู่ด้วย... ขอให้เจ้าจำเอาไว้...สัมผัสถึงจิตใจ..." เยลซากุมมือซาโยะเอาไว้ "แล้วเจ้าจะเข้าใจมันเอง...เมื่อเวลาที่สมควรมาถึง..."
ซาโยะนิ่งเงียบ เธอตกอยู่ในช่วงภวังค์ความคิด เธอสัมผัสได้ถึงจิตของเยลซา เป็นจิตที่อบอุ่น เหมือนของยูเรน่า...
"ส่วนยูเรน่า เจ้าต้องออกเดินทางหาองครักษ์ที่เหลือให้ครบเสีย และไม่ควรเสียเวลากลับมาพบข้าทุกครั้ง...หากมีสิ่งที่ข้าต้องการจะบอกเจ้า...ข้าจะติดต่อไปหาเจ้าเอง" ยูเรน่าพยักหน้ารับคำของเยลซา "ทิศตะวันออกจากสถานที่แห่งนี้ ณ ลานกว้างที่เขียวขจี เจ้าจะพบองครักษ์อีกคนหนึ่งของเจ้า ชายผู้นั้นเป็นผู้แสวงหาจุดหมายของตน...ที่เหลือขึ้นอยู่กับเจ้า...ว่าจะทำอย่างไร...ข้าบอกได้แค่หนทาง ไม่ใช่วิธีการ... เมื่อกล่าวจบเยลซาก็ไออย่างรุนแรง ซาโยะเห็นดังนั้นจึงจะใช้พลังรักษา แต่เยลซาได้ยกมือขึ้นมาห้ามไว้
ไม่เป็นไรหรอก เก็บพลังของเจ้าไว้ใช้ยามจำเป็น...ไม่ใช่กับคนแก่เช่นข้า... เยลซากล่าวกับซาโยะ ซักพักนาตาฮีจึงเดินเข้ามา และพยุงเยลซาเพื่อพาไปพักผ่อน ซาโยะ ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ และมองไปทางยูเรน่า
ขอบคุณสำหรับคำทำนาย ขอให้ท่านหายดีในเร็ววัน... กล่าวจบ ยูเรน่าก็ก้มคำนับเพื่อขอบคุณเยลซา
ขอให้การเดินทางของเจ้าประสบแต่เคราะห์ดี...ไม่ใช่การทำนาย...แต่เป็นการภาวนา... เมื่อกล่าวจบเยลซาก็ได้เข้าห้องเพื่อพักผ่อน ยูเรน่าจึงได้พาซาโยะ ออกมาจากตำหนักและเตรียมตัวออกเดินทาง
ที่หน้าประตูเมือง ฟีล่าได้นั่งรถเข็นมาพร้อมกับพยาบาลของเธอ ได้มารอซาโยะ เมื่อเธอเห็นซาโยะ เดินมา เธอก็ตะโกนร้องด้วยความดีใจ
พี่ซาโยะคะ~~ หนูอยู่ทางนี้ เมื่อซาโยะได้ยินเสียง เธอก็ยิ้มด้วยความยินดี และเร่งฝีเท้าเดินไปหาฟีล่า โดยมียูเรน่าเดินข้างๆ
ฟีล่า พี่ต้องออกเดินทางแล้วนะ หวังว่าครั้งต่อไปที่พี่มา เธอจะสามารถเดินได้แล้ว... ซาโยะพูดพลางลูบหัวฟีล่าอย่างอ่อนโยน แต่ฟีล่าเธอมีสีหน้าที่เศร้าสลดอย่างเห็นได้ชัด
พี่จะไป...แล้วหรอคะ?...เราจะได้เจอกันอีกใช่ไหมคะ? พี่ต้องสัญญากับหนูนะ และหนูสัญญาว่า ครั้งต่อไปที่เจอพี่ หนูจะเดินให้พี่เห็น... เมื่อกล่าวจบ ฟีล่ากับซาโยะก็ได้เกี่ยวก้อยกัน และจากนั้น ยูเรน่ากับซาโยะก็ออกเดินทาง มีฟีล่ากับคุณพยาบาลยืนโบกมือลาเบื้องหลัง
ที่ราบวิวิด เส้นทางสู่ป่าแห่งการสาบสูญ
สายตาคู่หนึ่งกำลังมองมายังซาโยะกับยูเรน่า ผ่านเงาของต้นไม้ใหญ่
ยูเรน่ากับซาโยะ เดินผ่านตามทุ่งหญ้า ซาโยะที่กำลังเบิกบานกับทุ่งหญ้าที่เขียวขจี กลิ้นหอมของดอกไม้นานาพรรณ และเสียงของเหล่าแมลงที่ขับขานบทเพลงแห่งธรรมชาติ คลอไปกับเสียงนกน้อย ที่บินรอบๆทั้งคู่ ซาโยะที่กำลังมีความสุขกับสิ่งแวดล้อมรอบๆเธอ จนเธอไม่ได้สังเกตถึงจิตหนึ่งที่กำลังจ้องมองพวกเธออยู่
เมื่อทั้งสองกำลังจะเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ ชายคนหนึ่งได้เดินออกมาจากหลังต้นไม้ ในมือได้กำด้ามดาบอยู่ ชายคนนั้น ค่อยๆเดินมาตรงหน้าของยูเรน่าและซาโยะ จากนั้นเขาก็ได้พูดว่า ข้ารู้สึกจิตต่อสู้ที่แข็งแกร่งของพวกเจ้า ข้ากำลังออกเดินทางฝึกฝนอยู่ ไม่ทราบว่าพวกเจ้าจะเป็นคู่มือให้ข้าได้หรือไม่?
ชายหนุ่มผู้นั้น สูงราว 180 มีผมสั้นสีแดงเพลิง นัยตาของเขาเองก็เป็นสีแดงเพลิงด้วย ใส่เสื้อสีดำ มีเสื้อสีแดงทับด้านนอก กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าบูท บริเวณเอวมีสายคล้องดาบ และในมือกำด้ามดาบสีทองเอาไว้
ยูเรน่าเดินเข้ามายืนหน้าซาโยะที่ตอนนี้กำลังตกใจ เธอมองไปยังชายหนุ่มปริศนาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเท่าไหรนักและพูดกลับไปว่า ขอปฏิเสธ ฉันไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับใคร และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต่อสู้กับท่านด้วย
เจ้าไม่มีเหตุผล...แต่ข้ามี!!! ชายหนุ่มปริศนาชักดาบออกมา ดาบเล่มนั้นมีคมดาบสีแดงเพลิงราวกับไฟที่กำลังเผาไหม้ ชายหนุ่มปริศนาวิ่งเข้ามาและกระโดดฟันใส่ยูเรน่า ซาโยะที่สัมผัสได้ถึงจิตต่อสู้ที่รุนแรงก็ตกใจ ส่งผลให้ลูกแก้ววารีเริ่มทำงาน ซาโยะกำลังเข้าสู่สภาพไร้สำนึก ที่ไม่สามารถควบคุมได้ ยูเรน่าเห็นดังนั้นจึงหมุนตัวเตะคมดาบให้เบี่ยงทางออกไป ชายหนุ่มปริศนาเสียหลักจึงกลิ้งตัวและนั่งเตรียมท่า ในระหว่างนั้นยูเรน่าได้ฟาดสันมือลงที่ต้นคอซาโยะ ทำให้ซาโยะสลบไปก่อนที่เข้าสภาพไร้สำนึก เต็มรูปแบบ
เห็นแบบนี้ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้!!! ยิ่งทำให้ข้าอยากสู้กับเจ้ามากขึ้นไปอีก ชายหนุ่มปริศนายิ้มด้วยความตื่นเต้น ยูเรน่าหันหลังให้กับชายหนุ่ม และอุ้มซาโยะไปนั่งพักที่โคนต้นไม้ใหญ่ จากนั้นจึงหันหน้ามาหาชายหนุ่ม
ข้ายินดีรับคำท้าของเจ้า... ยูเรน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แววตาฉายแววกราดเกรี้ยวอย่างยิ่ง
ต้องอย่างนี้ซี่!!! มันถึงจะสนุก ชายหนุ่มหัวเราะร่า จากนั้นจึงยืนขึ้น และตั้งท่าดาบ เราจะสู้จนกว่าจะมีฝ่ายหนึ่งไม่สามารถสู้ได้ ดีไหม? ข้าให้สัญญาด้วยเกียรติข้าว่า จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสาวน้อยที่หลับอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มแล้วมองไปทางซาโยะ
ถ้าเจ้าไม่เริ่ม งั้นข้าจะเป็นฝ่ายเริ่มเองเมื่อกล่าวจบ ยูเรน่าก็หายไปจากสายตาของชายหนุ่ม จากนั้นก็โผล่มายังเบื้องหน้าของชายหนุ่มแทบจะในเสี้ยววินาที จากนั้นยูเรน่าก็ฟาดสันฝ่ามือใส่ชายหนุ่มเข้าที่คอ สิ่งนี้สร้างความตกใจให้ชายหนุ่มอย่างมาก หลังจากถูกฟาดฝ่ามือ เขาก็ล้มลงไปกับพื้น
ศึกครั้งนี้ จบลงแล้ว..."ยูเรน่าหันหลังและกำลังจะเดินไปหาซาโยะ ชายหนุ่มค่อยๆยืนขึ้นมา โดยใช้ดาบค้ำตัวเองไว้ แล้วพูดว่า ยัง...การต่อสู้ยังไม่จบ ข้ายังสู้ได้ จากนั้นเขาก็ตั้งท่าดาบ ด้วยสภาพที่โงนเงน การโจมตีของเจ้ารุนแรงใช่เล่นเลย แบบนี้ซิ!!! ถึงจะไม่เสียทีที่สู้ ถ้าไม่ขนาดนี้ ก็คงไม่มีความหมาย!!!
เจ้าสู้ไม่ไหวแล้วล่ะ พอเถอะกับการต่อสู้ที่ไร้ความหมายนี้ ยูเรน่ายังคงหันหลังให้กับชายหนุ่ม ซึ่งการกระทำนี้ส่งผลให้ชายหนุ่มรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก เขาจึ้งตั้งท่าดาบ และวิ่งเข้าไปเงื้อเพื่อจะโจมตียูเรน่า
ยูเรน่าหันหลังมา ฟาดสันมือไปที่ข้อมือของชายหนุ่ม มันทำให้ดาบของเขาหลุดมือกระเด็นไปปักบนพื้น จากนั้นยูเรน่าก็อัดพลังใส่ท้องของชายหนุ่ม ชายหนุ่มกระเด็นไปด้านหลังและนอนอยู่กับพื้น ยูเรน่าหันหลังและกำลังจะเดิน ชายหนุ่มค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ยัง..ยังไม่จบแค่นี้หรอก จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆลุกขึ้น และเดินไปหยิบดาบของตนซึ่งกว่าจะดึงดาบที่ปักอยู่ได้ ชายหนุ่มก็ล้มลงไปหลายครั้ง
ยูเรน่าหันหลังกลับมามองที่ชายหนุ่ม ซึ่งตอนนี้ยืนในท่าเตรียมดาบในสภาพที่แย่เต็มทน พร้อมที่จะสลบไปได้ทุกเมื่อ...พอเถอะ...ฉันต่อสู้เพราะฉันมีสิ่งที่ต้องปกป้อง...เธอล่ะ...อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอสู้ได้ถึงขนาดนี้?...
ฉัน...จะมาแพ้ที่นี่ไม่ได้...ฉันจะหยุดแค่นี้ไม่ได้ ย้ากกก!! ทันใดนั้นปรากฏเปลวเพลิงห่อหุ้มดาบ บรรยากาศรอบๆชายหนุ่มร้อนขึ้นดังเปลวไฟเผา ชายหนุ่มวิ่งเข้ามาหายูเรน่า ก่อนที่เขาจะเงื้อดาบฟัน เขาก็ได้สลบไปใส่อ้อมอกของยูเรน่า....
ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก มีกองไฟก่ออยู่ และมีหญิงสาวที่นอนใต้ต้นไม้นอนอยู่ใกล้ๆตน เขาสำรวจดูตนเองพบว่า มีคนทำแผลให้เขา และเขาไม่รู้สึกเจ็บเลย เจ้าต้องนอนพักต่อก่อนนะ... เสียงของยูเรน่าดังขึ้นข้างหลังเขา
ทำไมถึงช่วยเหลือข้า? ชายหนุ่มถามกับยูเรน่า
การจะช่วยเหลือคนต้องมีเหตุผลด้วยหรอ? ยูเรน่าตอบกลับชายหนุ่มระหว่างที่เดินไปดูซาโยะ ดาบของเจ้าวางอยู่ข้างตัวเจ้านั่นแหละ เมื่อยูเรน่าพูดจบ ชายหนุ่มก็หันไปดูดาบของตน และสำรวจว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับดาบตนหรือไม่
ไม่ต้องห่วงหรอก...ข้าไม่ได้ยุ่งกับดาบของเจ้า ยูเรน่ายิ้ม พลางเทน้ำใส่แก้ว และยื่นให้แก่ชายหนุ่ม
ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้า... ชายหนุ่มกล่าวพลางรับแก้วน้ำจากยูเรน่ามาดื่ม จากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกัน ชายหนุ่มแนะนำตัวว่าตนชื่อ เคนอส เป็นนักดาบที่กำลังออกเดินทางฝึกฝนฝีมือ และต้องการสู้กับคนเก่งๆ แต่พอยูเรน่าถามถึงสาเหตุที่ต้องทำอย่างนั้น เคนอสก็ได้เงียบไป ยูเรน่าจึงบอกให้เคนอสนอนพัก จากนั้นก็เดินไปใกล้ๆซาโยะ และจัดที่นอนของตนเอง
ข้ารู้สึกคุ้นเคยกับท่าน...ตั้งแต่ที่ข้าเห็นท่านเดินมา...ข้ารู้สึกร้อนในอกของข้า มันเหมือนมีไฟแผดเผา... เคนอสได้เงียบไป ยูเรน่าก็ได้หันมาบอกกับเคนอส ตอนนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่ แล้วยูเรน่าก็เข้านอน ในขณะที่เคนอสนอนคิดเรื่องราว และความรู้สึกแปลกๆ ที่เหมือนรู้จักยูเรน่ามาก่อน...
รุ่งเช้าเมื่อยูเรน่าตื่นขึ้นมา ก็พบซาโยะหลับอยู่เพียงคนเดียว ไม่พบเคนอส มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ตรงที่นอนของเคนอส มีใจความว่า
ขอบคุณสำหรับการดูแลรักษา ข้าขออภัยสำหรับการกระทำที่ไม่เหมาะสมในตอนแรก ไว้ข้าจะมาขอสู้ท่านใหม่ แต่สู้โดยมีเหตุผลในการต่อสู้ แล้วพบกันใหม่
เคนอส"
เมื่อยูเรน่าอ่านจบก็อมยิ้ม ซาโยะที่เพิ่งตื่นขึ้นมา ก็ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เนื่องจากจำความเมื่อวานไม่ได้เลย จากนั้นทั้งคู่ก็เก็บสัมภาระ และเตรียมออกเดินทางมุ่งสู่ป่าแห่งการสาบสูญ
จบบทที่ 5
เฮ้อ จบไปอีกตอนนะค่ะ กับยูเรน่าตอนที่ 5 ต้องขออภัยจริงๆค่ะ ที่ดองเอาไว้นานมากๆ ทั้งๆที่เขียนโครงเรื่องเสร็จตั้งนานแล้ว อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร เม้นต์ติชมได้เต็มที่นะค่ะ ยินดีรับฟัง แล้วเจอกันคราวหน้าค่ะ
