นานมาแล้ว เมื่อหลายสิบปีก่อน

มีเด็กน้อยคนหนึ่ง เขาเป็นเด็กน้อยอ้วนตุ้ยนุ้ย ยิ้มเก่ง

คุณแม่ และคุณลุงคุณป้ารักเขามาก ให้ความรักเขาอย่างเต็มที่

พวกท่านพูดอยู่เสมอว่า "มองรอยยิ้มของเด็กน้อยแล้วมีความสุข"

เด็กน้อยคนนั้นรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก ที่ทำให้คนที่เขารักมากมีความสุข

เด็กน้อยเรียนรู้ที่จะมอบรอยยิ้มให้ทุกคน 

ไม่นานนักเด็กน้อยคนนั้นก็รายล้อมไปด้วยเพื่อนๆมากมาย ที่เข้าหาเขา

ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้อยู่ใกล้ๆเด็กน้อยคนนั้น ทุกคนจะมีความสุข

ทุกคนมีรอยยิ้มที่เด็กน้อยมอบให้ตลอด

เด็กน้อยดีใจที่ทำให้ทุกคนยิ้มได้ ทุกคนมีความสุข

จนเวลาผ่านไปได้ไม่กี่ปี

พ่อแม่ของเด็กน้อยทะเลาะกันรุนแรงขึ้นมาก จนแยกทางกันไป

คุณแม่เอาแต่ร้องไห้ และทานเหล้า

คุณแม่ไม่คุยกับเด็กน้อยอีกต่อไป

เด็กน้อยยังมีคุณลุงคุณป้าคอยอยู่ข้างๆอยู่

แต่ต่อมาคุณป้าและลุงสุดที่รักยิ่งของเด็กน้อยก็นั้นก็จากไปไม่มีวันกลับ

ท่านทั้งสองจากไปด้วยโรคร้าย

ไม่มีคนชมรอยยิ้มของเด็กน้อยอีกต่อไป

ไม่มีคนบอกว่า รอยยิ้มของเด็กน้อยทำให้เขามีความสุขอีกต่อไป

เด็กน้อยไม่ยิ้มอีกต่อไป

เด็กน้อยไม่สามารถยิ้มต่อไปได้อีก

เด็กน้อยไม่รู้ว่าตัวเองจะยิ้มไปทำไม

เด็กน้อยจึงไม่ยิ้ม

เมื่อเด็กน้อยไม่ยิ้ม เพื่อนหลายๆคนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กน้อยถึงไม่ยิ้ม

ทุกคนถามเด็กน้อย แต่เด็กน้อยไม่ตอบ

เด็กน้อยไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง

เพื่อนๆรอบกายเด็กน้อยก็ค่อยๆหายไปทีละคน

เพราะทุกคนอยู่ข้างเด็กน้อยที่ไม่ยิ้ม

ทุกคนไม่มีความสุข ทุกคนจึงไม่อยากอยู่ข้างเด็กน้อย

เด็กน้อยอยู่ตัวคนเดียว เพราะเด็กน้อยไม่ยิ้ม

หลายปีผ่านไป

เด็กน้อยเติบโตขึ้น เป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น

เด็กหนุ่มคนนั้นมักจะอยู่คนเดียวเสมอ

เด็กหนุ่มโดนกลั่นแกล้งจากเพื่อนๆที่โรงเรียน

เพราะเด็กหนุ่มไม่มีคนคบหา

เพราะเด็กหนุ่มไม่ได้คบหากับใครๆ

เพราะทุกคนบอกเด็กหนุ่มไม่น่าคบ

เด็กหนุ่มผ่านไปวันๆ ทำตามคำสั่งของคุณแม่ ตั้งใจเรียน

เด็กหนุ่มพยายามทำตัวเป็นลูกที่ดี

แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงไม่ยิ้ม

คุณแม่เห็นเด็กหนุ่มที่ไม่ยิ้ม คุณแม่ก็โมโห ไม่พอใจ

คุณแม่ไม่ชอบที่เด็กหนุ่มไม่เคยยิ้มกับแม่เลย

ไม่ว่าคุณแม่จะดีใจหรือเสียใจ

คุณแม่จึงทะเลาะกับเด็กหนุ่มบ่อยครั้งด้วยความไม่เข้าใจ

เวลาผ่านไป

เด็กหนุ่มได้มีโอกาสเจอคนคนหนึ่ง

คนคนนั้นแนะนำเด็กหนุ่มให้อ่านหนังสือและดูหนังมากมาย

มีหนังเรื่องหนึ่ง ได้พูดประโยคหนึ่ง

"เมื่อคนเรายิ้ม ทุกคนจะยิ้มและมีความสุขไปกับเรา

แต่เมื่อเราร้องไห้ เราจะร้องไห้และมีความทุกข์อยู่คนเดียว..."

ประโยคนี้ได้ฝังอยู่ในความจำของเด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มได้เล่าให้คนคนนั้นฟัง

คนคนนั้นจึงบอกให้เด็กหนุ่มลองยิ้ม

ลองยิ้มให้กับทุกเรื่องแบบที่เด็กหนุ่มทำเหมือนแต่ก่อน

ลองยิ้มเหมือนเดิม โดยที่ไม่ต้องถามตัวเองว่า "เรายิ้มเพื่อใคร"

ตอนแรกเด็กหนุ่มบ่ายเบี่ยง แต่พอผ่านไปซักระยะเด็กหนุ่มก็เริ่มกลับมายิ้ม

เด็กหนุ่มกลับมายิ้ม กลับมาเป็นคนร่าเริง

คุณแม่ของเขามีความสุขขึ้น ไม่ทะเลาะกันเหมือนแต่ก่อน

เด็กหนุ่มมีเพื่อนเยอะขึ้น มีคนรู้จักเยอะมากขึ้น

เด็กหนุ่มมีความสุขกับการยิ้มอีกครั้ง

เด็กหนุ่มได้เรียนรู้ที่จะมอบความสุขผ่านรอยยิ้ม มอบให้ทุกๆคน

เด็กหนุ่มเรียนรู้ว่าการที่จะยิ้มนั้น ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

เด็กหนุ่มเรียนรู้ว่าการยิ้ม มันทำให้ผ่านเรื่องเลวร้ายต่างๆได้มากกว่าไม่ยิ้ม

เด็กหนุ่มจึงยิ้มอยู่เสมอ

จนเวลาผ่านไป

เด็กหนุ่มมีคนรู้จักเยอะมาก เด็กหนุ่มเป็นเพื่อนกับหลายๆคน

หลายๆคนมักจะพูดถึงเด็กหนุ่มคนนี้ว่า "หนุ่มรอยยิ้ม" หรือ "หนุ่มความสุข"

เพราะเด็กหนุ่มคนนั้นจะยิ้มอยู่เสมอ

บางคนประชดประชันเด็กหนุ่ม

"ดีจังนะ ที่ได้เป็นแบบเด็กหนุ่ม ไม่ต้องมีความเครียด ยิ้มได้ทั้งวัน"

เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไร เด็กหนุ่มยิ้มกลับ

มีคนเศร้า มีความทุกข์ ร้องไห้กับเด็กหนุ่มเขาถามเด็กหนุ่มว่า

"ทำอย่างไรถึงจะไม่ต้องเศร้าแบบเด็กหนุ่ม"

เด็กหนุ่มยิ้ม และตอบกลับไปว่า

"ลองยิ้มดูในเวลาที่เราเศร้าซิ"

นั่งเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มแนะนำออกไป

หลายๆครั้งเด็กหนุ่ม เศร้า เสียใจ ทุกข์ ร้องไห้

เขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น

ถ้ามีคนอยู่ตรงนั้น เขาจะยิ้ม เขาจะยิ้มให้ทุกคน

เพราะเขาเรียนรู้ว่า รอยยิ้มสร้างความสุข และน้ำตาสร้างความทุกข์...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จาก 21 ปีที่ผ่านมาของบาส ในบางส่วนของช่วงชีวิต

แด่ผู้ที่คิดว่าบาสไม่มีความทุกข์

แด่ผู้ที่ไม่รู้ที่มาของรอยยิ้มบาส และประชดประชัน

แด่ผู้ที่ไม่เข้าใจและโมโหบาส เมื่อบาสเอาแต่ยิ้ม

แด่ผู้ที่ค้นหาความสุข โดยไม่รู้ว่าความสุขอยู่ใกล้ตัวแค่ไหน

แด่ผู้ที่เศร้า แล้วไม่รู้จะทำอย่างไร

แด่ผู้ที่ชอบคิดว่าความเศร้าของตัวเอง ไม่มีใครเข้าใจ

ขอให้ "ยิ้ม"

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

การที่คนเราไม่แสดงออกถึงความทุกข์ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ทุกข์

กลับกัน

การที่เขาแสดงออกว่ามีความสุข ก็ไม่ได้แปลว่าเขามีความสุขเสมอไป

อยากให้คนเรามีเมตตาจิตเยอะๆ มอบแต่ความสุขให้กัน

อย่าได้อิจฉา ถ้าเขาจะมีความสุขในยามที่เราทุกข์

เพราะเมื่อเรากำลังสุข เขาอาจจะทุกข์ก็ได้

การยิ้ม คือสิ่งที่บาสเรียนรู้ว่า มันทำให้ผ่านเรื่องร้ายๆมาได้เยอะมาก

และมันเป็นพื้นฐานของการสร้างความสุข

เชื่อซิ ถ้าคุณยิ้มได้ คุณก็มีความสุขได้

ปล.1 บาสไม่ว่าถ้าจะไม่เข้าใจว่าทำไมบาส"เอาแต่ยิ้ม"

ปล.2 บาสไม่คาดหวังให้เขาเข้าใจด้วย

ปล.3 แต่บาสอยากให้เขารู้ว่า เขาจะผ่านมันไปได้อย่างไร

ปล.4 ชื่อของเจ๊ยิ้ม ที่บาสรัก ก็เป็น "ยิ้ม" เหมือนกัน ^^

edit @ 17 Jul 2009 17:27:12 by BassYoncE